25 februari 2026
Elf jaar is ons nichtje als haar lieve konijn Pluisje overlijdt. In de familieapp krijgen we een uitnodiging om afscheid te komen nemen.
Natuurlijk gaan we naar dit afscheid. Onze zoon (15) en onze dochter (ook 11) gaan mee. In de woonkamer staat een prachtig versierde, zelfgemaakte doos in hartvorm. Daarin ligt Pluisje, op een zachte handdoek. Verdrietig, maar ook trots staat ons nichtje erbij. “Jullie mogen best nog even aaien hoor,” zegt ze zachtjes. Voorzichtig doen we dat. “Lekker zacht nog,” concludeert mijn dochter.
Dan gaan we naar de tuin voor het officiële gedeelte. Mijn nichtje schept het grafje zelf dicht en dan is er koffie en limonade met wat lekkers. Een half jaar later overlijdt onze dwerghamster Hammie. Voor onze dochter is het zo klaar als een klontje: er moet een mooi versierd kistje komen en een uitvaart. Enthousiast gaat ze aan de slag met een sigarenkistje, Hammie komt op watjes te liggen. En kunnen er ook bolletjes geplant worden bij het grafje? In hartvorm? En zo doen we het. De familie komt en opnieuw hebben we een mooi afscheid, ook weer met wat lekkers toe.
En ik realiseer me wat een prachtige oefening in afscheid nemen dit is. Een zo mooi mogelijk ritueel, met mensen die je lief zijn, maakt het zoveel zachter om een geliefde los te laten. Dat geldt voor huisdieren net zo goed als voor mensen.